شعر
همه هستی من آیه تاریکی است
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتنها و رستنهای ابدی خواهد برد
من در این آیه ترا آه کشیدم آه
من در این آیه ترا
به درخت و آب و آتش پیوند زدم
×××
بقیه در ادامه مطلب...
ادامه مطلب
نویسنده : اقیانوس بنفش : ۸:٤٢ ب.ظ ; ۱۳۸٧/٢/٢۸
پيام هاي ديگران ()
لینک دائم

